Εργασία και απασχόληση

       Ξυπνάω κάθε πρωί και πηγαίνω στην Δουλειά μου. Δεν μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια τι όμορφο που είναι αυτό το συναίσθημα ξυπνάω για να πάω στην δουλειά μου! Ήμουνα άνεργη 3 χρόνια. Ξυπνάω το πρωί έχω ένα σκοπό έχω πλημμυρήσει από ευτυχία δεν με ενοχλεί το ρολόϊ που χτυπάει  δεν το πιστεύω δεν με ενοχλεί το ρολόϊ που χτυπάει πάω για δουλειά, έχω ένα σκοπό. Ντύνομαι βάζω τα καθαρά μου ρούχα, πλένομαι πρωϊ πρωϊ για να πάω στην δουλειά μου, βάζω και το άρωμά μου, απόκτησε ξαφνικά νόημα η ζωή μου. Γιατί βαριούνται να πάνε την δουλειά τους; Τι λένε ότι δεν μπορούν να ξυπνήσουν το πρωϊ; Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να τελειώσει γρήγορα η δουλειά τους Εκείνοι που βαρεθήκαν να εργάζονται οι κορεσμένοι από την εργασία.

    Επιτέλους δόθηκε και σε μένα η ευκαιρία να εργαστώ να προσφέρω να αποκτήσω νόημα στην καθημερινότητά μου. Εργάζομαι!  Φαίνεται τρελό έχω ενθουσιαστεί. Εργάζομαι. Είναι μεγάλη ευλογία αυτό το δώρο.! Ναι είναι Δώρο. !Εργάζομαι. Ύμνος στην Εργασία. Ξυπνάω το πρωϊ και φτερουγίζει η καρδιά μου ναι φτερουγίζει η καρδιά μου. Εργάζομαι. Ξεκινάω πάω λοιπόν στην δουλειά μου, όλοι το πρωϊ στο δρόμο μου λένε ΚΑΛΗΜΕΡΑ. Μου λένε καλημέρα δεν το πιστεύω 3 χρόνια μέσα στην ανεργία μέσα στο σπίτι μου δεν μου είπε ποτέ κανένας καλημέρα τι ωραία που ακούγεται! Θεέ μου είπαν καλημέρα τι ωραία! Τι όμορφο συναίσθημα που έχεις όταν είσαι εργαζόμενος ενεργό μέρος μιας κοινωνίας !!!

    Μπαίνω μέσα στο χώρο της  δουλειάς μου  άλλοι λένε καλημέρα, άλλοι πίνουν τον πρωϊνό τους καφέ, άλλοι κάνουν χειραψία συλλυπούνται για το θάνατο κάποιου, άλλοι βλέπουν τις πρωϊνές ειδήσεις, Ζωή ναι τώρα άρχισα να ζώ πραγματικά. Εργάζομαι. Έχω μια κρυφή χαρά. Έρχεται ο προϊστάμενος μας αναθέτει τα καθήκοντα της ημέρας άλλες μέρες είναι ήρεμος άλλες αυστηρός. Χαίρομαι που τον βλέπω έχει να μας αναθέσει καθήκοντα να κάνουμε ξέρει την δουλειά, πόσο τον θαυμάζω ξέρει την δουλειά, δεν ξέρω τίποτα πόσο τον χρειάζομαι να με βοηθήσει με τις ευθύνες μου.

   Έρχεται να μου αναθέσει ευθύνες, όλο το προσωπικό πρόθυμο να με βοηθήσει να ανταπεξέλθω στην καινούργια  μου εργασία, τι φοβερούς συναδέλφους που έχω, νοιώθω τυχερή.  Τους βλέπω όλους να τρέχουν σαν παλαβοί δουλεύουν μέχρι να προσαρμοστώ μου πήρε 7 μήνες. Πολυδύναμοι εργαζόμενοι κάνουν 10 δουλειές, την μια μετά την άλλη μου έκανε πολύ εντύπωση που δεν κουράζονται. Τους ρώτησα γιατί κάνουν τόσες δουλειές; Όταν βρήκαμε λίγο ελεύθερο χρόνο μου λέει «Έτσι εργαζόμαστε σκληρά, υπάρχει τεράστια έλλειψη προσωπικού δεν επαρκούν οι εργαζόμενοι και κάνουμε από 10 δουλειές ο καθένας για να καλυφθούν οι τεράστιες ανάγκες των νοσοκομείων. Δουλεύουμε ασταμάτητα 10 χρόνια χωρίς ρεπό. Βοηθάμε όλους τους καινούργιους να προσαρμοστούν στην εργασία εκπαιδεύουμε το νέο προσωπικό, έχουμε ευθύνες ανθρωπίνων ζωών, οι γιατροί δίνουν εντολές συνέχεια, έχουμε 50 ασθενείς, εργάζεται μια νοσηλεύτρια με 50 ασθενείς, είναι τραγική η κατάσταση. Λιποθυμούν οι εργαζόμενοι. Έχουν γίνει και πολλές αυτοκτονίες. Γιατί ήρθες για δουλειά δεν καθόσουνα σπίτι σου; Εδώ μέσα θα αρρωστήσεις κορίτσι μου. Δεν πληρωνόμαστε. Οι μισθοί μας καθυστερούν 7 μήνες και έχουμε στόματα να θρέψουμε. Δεν μπορούμε να πληρώσουμε δάνεια, λογαριασμούς, σπουδάζουμε τα παιδιά μας και δεν έχω να τους στείλω τίποτα, δουλεύουμε σαν τα σκυλιά.»

     Δεν με επηρέασαν τα λόγια της ήθελα να εργαστώ να τους βοηθήσω. Όλος ο ενθουσιασμός τελείωσε μέσα σε 5 μήνες. Μπήκα στον εργασιακό χώρο και βίωσα αυτοπροσώπως εκείνα τα λόγια που μου είχε πει κάποτε μια συνάδελφος. Άρχισα να γονατίζω από τον κόπο και από τον ψυχικό πόνο. Μέσα σε πέντε μήνες άρχισα να καταρρέω ξενυχτούσα απανωτές βάρδιες, τα χρήματα καθυστερούσαν όλοι με κοροϊδεύαν «μόλις βγήκες και εσύ για δουλειά θέλεις να πάρεις αμέσως και μισθό». Η ψυχολογία κάθε μέρα γινόταν και χειρότερη, η δουλειά δεν έβγαινε και οι προϊστάμενοι γινόταν όλο και πιο απαιτητικοί αναθέτοντας αλλότρια καθήκοντα από το σκοπό που προσλήφθηκες στην υπηρεσία η αδυναμία προσαρμογής στο εκάστοτε διαφορετικό καθηκοντολόγιο δυσκόλευε ακόμη πιο πολύ την καθημερινότητά μου. Η Εργασία είναι δύσκολη κατάλαβα ότι δε μπορώ να εργαστώ, το ότι κατάφερα να επιβιώσω μια μέρα στην δουλειά είναι θαύμα. Άρχισα να έχω φοβία για την επόμενη ημέρα τι θα βρώ τι θα αντιμετωπίσω πώς θα μου φερθούν, ανασφάλεια αν μπορώ να ανταποκριθώ στις συνεχώς αυξανόμενες ευθύνες και απαιτήσεις. Η Δουλειά με προσγείωσε απότομα στο σκληρό πρόσωπο μιας εργασιακής καθημερινότητας.

     Ύστερα από 7 μήνες εργασίας ήρθε επιτέλους η πληρωμή. Πήρα τον πρώτο μου μισθό! Πήραμε χρήματα για τους κόπους μας! Δεν μπορώ να σας περιγράψω με λόγια τι όμορφα που αισθάνθηκα όταν πληρώθηκα, για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα ένοιωθα να ξεκουράζομαι μόνο και μόνο στην ιδέα ότι υπάρχει κάποια ανταμοιβή για το έργο που προσφέρουμε. Πληρωθήκαμε! Μπήκαν τα χρήματα στην τράπεζα! Θα το κάψουμε το βράδυ θα βγούμε σε ταβερνάκι για να φάμε και να γιορτάσουμε!

    Έρχεται η επόμενη μέρα της εργασίας. Από τις 7 η ώρα το πρωϊ τρέχουν οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις.

  Γυρίζω στο σπίτι όλοι περιμένουν από μένα να τους φτιάξω το φαγητό να πλύνω τα πιάτα να ξεσκατίσω τα μωρά, να πλύνω τα ρούχα, να τινάξω, να σφουγγαρίσω, να διαβάσω τα παιδιά, μου παίρνουν και όλα τα λεφτά, με βρίζει και ο σύζυγος γιατί τρέχω όλη την ημέρα και τους έχω παραμελημένους, αρχίζουν οι καβγάδες στο σπίτι, να παιδιά μου τραβάνε και τα μαλλιά, θέλουν να πάμε και στις κούνιες, έρχεται και ο σύζυγος θέλει τρυφερότητα και ομορφιά για να λειτουργήσει η σχέση μας.

    Τι απογοήτευση! Εργάζομαι! Πώς το κατάφεραν να μην θέλω να εργάζομαι πιά! Ήθελα με όλη την δύναμη της ψυχής μου να εργάζομαι και να προσφέρω και τώρα δεν θέλω να προσφέρω τίποτα. Ποιος μου προσφέρει εμένα; Τι μου προσφέρουν εμένα; Αξίζει να εργάζεσαι έτσι; Μόνο δίνω  ! Πήρα αμοιβή από την εργασία μου πήρα χρήματα αυτό δεν ήθελα; Είμαι δυστυχής! Πήρα μισθό και είμαι δυστυχής. Πρίν που ήμουν άνεργη ήμουν πάλι δυστυχής δεν είχα χρήματα.

     Η Εργασία με τον τρόπο που την οργανώνουμε και την βιώνουμε ως ευρύτερο κοινωνικό σύνολο μπορεί να φέρει την ευτυχία ή την δυστυχία. Οφείλουν οι διοικήσεις να κάνουν τις απαραίτητες προσλήψεις για όλες τις εργασιακές ανάγκες να μην υπερφορτώνουν τους εργαζομένους γιατί εκτός από εργαζόμενοι είμαστε και άνθρωποι και οικογενειάρχες και οι ευθύνες είναι πολλαπλές και οι ρόλοι πολλαπλοί. Είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί κανείς σε όλους αυτούς τους ρόλους και καθημερινά. Η κοινωνία για να μπορεί να έχει ευημερία οφείλει να οργανώσει τους εργασιακούς χώρους και η κάθε οικογένεια να οργανώσει το νοικοκυριό της με τρόπο που θα ευημερούν οι σχέσεις για να μπορούν να αναπτύσσονται. Η Ψυχική ισορροπία είναι πάρα πολύ σημαντική τόσο στο εργασιακό περιβάλλον όσο και στην οικογένεια. Η εργασία έχει αντίκτυπο στην οικογένεια και η οικογένεια έχει αντίκτυπο στην κοινωνία και στην εργασία του ατόμου. όσο και να λένε μην κουβαλάς μαζί σου  ότι σε απασχολεί στο σπίτι ή στην δουλειά σου είναι αδύνατον εφόσον τα βάρη γίνονται καθημερινά ολοένα και περισσότερα και το άτομο καταρρέει.

Copyright © GR 25 – 8 - 2015